ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6 : ΓΑΛΟΤΣΕΣ 2 : ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ
ΓΑΛΟΤΣΕΣ 2
ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ
—O Κώστας Βάρναλης (26 Φεβρουαρίου 1884 – 16 Δεκεμβρίου
1974) ήταν Έλληνας
λογοτέχνης, ποιητής και δημοσιογράφος.
Έγραψε ποιήματα, αφηγηματικά έργα, κριτική και μεταφράσεις. Τιμήθηκε το 1959 με
το Βραβείο
Ειρήνης Λένιν.
—Γεννήθηκε
στον Πύργο
της Ανατολικής Ρωμυλίας,
το σημερινό (Μπουργκάς) της Βουλγαρίας το 1884,
όπου βίωσε το κλίμα του ελληνοτουρκικού
πολέμου του 1897.
Το επίθετό του, αν όχι καλλιτεχνικό δηλώνει καταγωγή από τη Βάρνα όπου έμεναν
πολλοί Έλληνες
— το επίθετο του πατέρα του ήταν Μπουμπούς.
Το
1898 τέλειωσε το Ελληνικό Σχολείο και
συνέχισε την εκπαίδευσή του στα Ζαρίφεια
διδασκαλεία της
Φιλιππούπολης και έπειτα με την υποστήριξη του
Μητροπολίτη Αγχιάλου ήρθε στην Αθήνα
για να σπουδάσει φιλολογία
και εκεί πήρε μέρος στη διαμάχη για
το γλωσσικό ζήτημα ως υποστηρικτής των δημοτικιστών.
Διετέλεσε για πολλά χρόνια
καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, ενώ εργάστηκε για βιοποριστικούς λόγους και ως δημοσιογράφος.
Το
1919 πήγε στο Παρίσι με υποτροφία και παρακολούθησε
μαθήματα φιλοσοφίας,
φιλολογίας και κοινωνιολογίας.
Τότε προσχώρησε στον μαρξισμό.
Το 1922 δημοσίευσε επίσης τους Μοιραίους στο
περιοδικό Νεολαία και τη «Λευτεριά»
στο περιοδικό Μούσα.
Mες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ' η παρέα πίναμ' εψές·
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.
Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.
Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ' άσωτ' ουρανού!
Ω! της αβγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!
Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό·
τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα
στο σπίτι λυώνει από χτικιό·
στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζη
κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.
― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
― Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
δεν τό βρε και δεν τό πε ακόμα.
Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας έβρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!
Στη διεύθυνση αυτή θα βρείτε ποιήματα του Βάρναλη:
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/kwstas_barnalhs_poems.htm
💥💥💥Ποιο ποίημα του Βάρναλη σου άρεσε περισσότερο; Μπορείς να το παρουσιάσεις στην τάξη;
💥💥💥 Γράψε ένα ποίημα για τη γιορτή του αγαπημένου σου φίλο ή φίλης σαν αυτό που έγραψαν τα κορίτσια για τη γιορτή της αγαπημένης τους καθηγήτριας
Το
1924 δίδαξε νεοελληνική
λογοτεχνία στην Παιδαγωγική Ακαδημία υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη
Γληνού. Το 1926
παύθηκε από τη θέση του ως καθηγητή της
Παιδαγωγικής Ακαδημίας, με αφορμή ένα δημοσίευμα της Εστίας, που δημοσίευσε ένα απόσπασμα από Το
φως που καίει.
Το
1932 εξέδωσε την Αληθινή
απολογία του Σωκράτη.
Το 1935 πήρε μέρος ως αντιπρόσωπος των
Ελλήνων συγγραφέων στο Συνέδριο
Σοβιετικών Συγγραφέων στη Μόσχα και
μετά εξορίστηκε στη Λέσβο και τον Άγιο
Ευστράτιο.
(Ναταλία, Β3)
«Οι μοιραίοι», χειρόγραφο του ποιητή
Οι Μοιραίοι
Mες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ' η παρέα πίναμ' εψές·
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.
Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.
Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ' άσωτ' ουρανού!
Ω! της αβγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!
Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό·
τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα
στο σπίτι λυώνει από χτικιό·
στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζη
κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.
― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
― Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
δεν τό βρε και δεν τό πε ακόμα.
Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας έβρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!
Οι μοιραίοι, διαβάζει ο Κώστας Βάρναλης http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=215&author_id=56
Οι μοιραίοι,
Ποίηση: Κ. Βάρναλης
Ποίηση: Κ. Βάρναλης
Απαγγελία : Μ.Κατράκης
Μουσική: Μ. Θεοδωράκης
Εκτέλεση : Γρ. Μπιθικώτσης
Στη διεύθυνση αυτή θα βρείτε ποιήματα του Βάρναλη:
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/kwstas_barnalhs_poems.htm
💥💥💥Ποιο ποίημα του Βάρναλη σου άρεσε περισσότερο; Μπορείς να το παρουσιάσεις στην τάξη;
💥💥💥 Γράψε ένα ποίημα για τη γιορτή του αγαπημένου σου φίλο ή φίλης σαν αυτό που έγραψαν τα κορίτσια για τη γιορτή της αγαπημένης τους καθηγήτριας
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου